HASRETLİK .....

Her yıl sabırsızlıkla yaz tatilin gelmesini dört gözle bekler dururum.. Evet işte geldi çattı derken şimdi ise bitti diyorum. 08.09.2009 tarihinde gittim ve bugün burdayım.... Onu kaybetmenin korkusunu anlatamam herhalde... Biliyorum ölüm de yaşamak gibi son derece normal ama konduramıyorum sadece..

İyiydi ... beni tanımasada gözlerime baktığında aramızdaki bağı hissetiğine inanıyorum.. Beni anladığına inanıyorum.. Ona ait şapkaları taktığımda bana "çok yakışıklısın" derdi çoçukken.. Bir umutla yine takmıştım bu sene ama ? ???

Herşeye rağmen , herkese inat sevmeye devam edeceğim.. Sen beni tanımasanda canım dedeciğim ben seni görmeye hep geleceğim. Veee yine o yumuşacık ellerini öpeceğim..

Herşey için gözlerindeki sevgi için teşekkür ederim...

Dedeme duyduğum hasret nedense içimde hep kocamandı ve hala da öyle... Köyde bunun dışında günlerim güzel geçti.. Canım dayıcığım cihan ve kuzenim elifle çok eğlendim..Boy boy kuzenlerim var.. Yaşam koşulları orda çok zor ama o kadar mutlular ki... Görmek gerekiyor sanıyorum.. Herşeyden uzak ve bir o kadar mahsum...

Dağların eteklerne çıkıp rüzgarın yüzüme sert çarpışlarını hissettim.Çeşme başına gidip kana kana su içtim. Bol bol ziyaretler gezip dualar ettim. Bahçelere dalıp salatalıklar yedim ve laf aramızda izinsiz bir bahçeye daldım.. Ama ne yapayım salatalıklar süperdi.. Ve tabiki anneannemin ayran çorbasını içtim..

Çok büyük keyif aldımm.