Çok uzun zaman oldu dıme yazmayalı... Toparlanmaya çalışıyorum açıkçası.. Daha iyiyim ve daha iyi olucam. Hayatımda beynime kazınan bir tarihim var artık.25.04.2010O günü herhalde insanın kelimelerle ifade etmesi imkansız. Dilsizim.. Duymuyorum ve açıkçası hatırlamak ta istemiyorum. Henüz canım çok acıyor.
Onunla ilgili yazılarım vardır blogumda.. Hep derdim ya onun gözlerine baktığımda gerçekten kaybolur giderdim. Gözümü kapattığım her an bana yukarıdan güldüğünü ve bana üzülme dediğini hissediyorum. İnsan bazen çıldıracağını zannediyor.
Kabul edemiyorum .. Konduramıyorum dedeme ölümü.. ne zor bir duyguymuş meğerse.. Korkularım daha keskin artık.. Daha net.Daha çok canımı acıtıyor.
Biliyor musun Dedem bana hep ilkbaharı hatırlatırdı. İlk bahar mevsimi geldiğinde onun kokusunu hissederdim.. Uçurumdan aşağı düşermişim gibi zannederdim.
Ama artık ilkbaharım yok benim.. ve ben onu çok ama çok özlüyorum..
Ben inanıyorum dedeciğim beni görüyor. Beni hissediyor.. onu içimde nasıl yaşatağımı biliyor.. seni çok seviyorum dede..Ben senin için ölürdümmmmmm....
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder