ZORUNLU VAZGEÇİŞLER....

Bloğuma güzel anılarımı yazmayı çok istiyorum ama ne yazık ki bu ara talihsiz olaylar hep başımızda.. Hayat bu ve herşey bizim için. Yaşamak ne kadar doğalsa , sanıyorum ölümde öyle... Şimdi çok daha iyi anlar oldum.
Kendimi enteresan hissediyorum. İnanmak istemiyorum hala.. Gözümü her kapattığımda amcamın siması gözümün önünden geçiyor.. sanki bir an bana yine şakalar yapıp, beni korkutacakmış gibi geliyor. Sonrasında irkiliyorum ve mezarının üzerine atılan toprağı hatırlıyorum. İşte o sahneyi herhalde hayatım boyunca hiç unutmayacağım.
Çok zormuş bir kez daha anladım. "Düşünsene amcam öldü "diyorum kendi kendime.. Yok ya daha çok gençti benim amcam... Daha çok hayelleri vardı kimbilir.. Kimseye söylemediği hayelleri..
Aslında nefret eder oldum zorunlu vazgeçişlerden. Birileri avuçlarının içinden usulca kaybolup giderken sen hiç birşey yapamıyorsun.. Üstelik gidişine alışmak mümkün değilken.. Nasıl bir acı... Diyorum ya kendimi enteresan hissediyorum. Bunları anlatmak gerçekten mümkün değil. inan.. Ama artık 19.06.2010 diye bir tarihim daha var..
Her ne kadar zorunlu vazgeçişler olsa da ben senide hiç unutmayacağım amca...
Ve lütfen beni affet..